SPOŁECZEŃSTWO
Like

Czy już można przewidywać przyszłość?

15/04/2020
538 Wyświetlenia
0 Komentarze
10 minut czytania
no-cover

Andrzej Owsiński   Czy już można przewidywać przyszłość?   Pandemia trwa w najlepsze/ chciałoby się powiedzieć: w najgorsze/, a już niektórzy snują przewidywania rozwoju gospodarki na podstawie normalnej jej cykliczności. Nie będę się zastrzegał że technologia i dokładniejsze badania zjawisk ekonomicznych zmieniają, a nawet mogą spowodować obalenie tej dotąd nienaruszalnej wiary w przeznaczenie losów ludzkich, przynajmniej w sferze gospodarczej.   Tylko że wszystkie te badania tracą sens w zderzeniu ze zjawiskiem wobec którego jesteśmy bezsilni nie tylko w odniesieniu do bezpośredniej walki z nim, ale też i co do przewidywań przyszłości. Można snuć najrozmaitsze dywagacje na temat przesilenia pandemii, ale za chwilę może się okazać tak jak w Chinach gdzie ogłoszono już stan definitywnej redukcji zakażeń, a tu nagle okazuje […]

0


Andrzej Owsiński

 

Czy już można przewidywać przyszłość?

 

Pandemia trwa w najlepsze/ chciałoby się powiedzieć: w najgorsze/, a już niektórzy snują przewidywania rozwoju gospodarki na podstawie normalnej jej cykliczności.

Nie będę się zastrzegał że technologia i dokładniejsze badania zjawisk ekonomicznych zmieniają, a nawet mogą spowodować obalenie tej dotąd nienaruszalnej wiary w przeznaczenie losów ludzkich, przynajmniej w sferze gospodarczej.

 

Tylko że wszystkie te badania tracą sens w zderzeniu ze zjawiskiem wobec którego jesteśmy bezsilni nie tylko w odniesieniu do bezpośredniej walki z nim, ale też i co do przewidywań przyszłości.

Można snuć najrozmaitsze dywagacje na temat przesilenia pandemii, ale za chwilę może się okazać tak jak w Chinach gdzie ogłoszono już stan definitywnej redukcji zakażeń, a tu nagle okazuje się że nastąpił nieoczekiwany wzrost.

Znajdujemy się w sytuacji gorszej niż na wojnie koniec której można przewidywać na podstawie bilansu różnych elementów.

Z dotychczasowego przebiegu nie można wyciągać wniosków gdzie i kiedy przeżywamy apogeum i kiedy zacznie się redukcja. Można jedynie na podstawie posiadanej wiedzy przewidywać że pandemia potrwa do lata, ale można też i przyznać rację tym którzy twierdzą że potrwa dwa lata.

W tej chwili nie można mówić o istnieniu określonego trendu rozwojowego choroby zarówno w odniesieniu do poszczególnych krajów jak i w skali światowej.

 

Mamy więc możliwość przyjęcia każdego wariantu rozwoju sytuacji.

Najbardziej optymistycznym byłoby zakończenie epidemiologicznego charakteru zarazy w lecie tego roku z przejawami jej osłabienia już w maju.

Wówczas będzie możliwe stopniowe powracanie do normalnego trybu życia już w najbliższej przyszłości.

Niektórzy już nam to obiecują co ma chyba na celu podtrzymanie na duchu tych którzy są gotowi do ogłoszenia upadłości. Wprawdzie mamy informacje że z faktem bankructwa, a raczej zamknięcia działalności należy w Polsce liczyć się w przynajmniej 50 tys. przypadków.

Można się zgodzić że u nas znakomita większość drobnych zakładów usługowych – sklepów, restauracji, kawiarni, zakładów fryzjerskich i kosmetycznych i wiele innych żyje „na styku” dochodów i nie posiada żadnych rezerw stwarzających możliwości przetrwania chociażby jednego kwartału.

Tego rodzaju przedsiębiorczość odradza się błyskawicznie, wystarczy przytoczyć „parterową Marszałkowską” powstałą po wojnie na gruzach miasta. W porównaniu do niej współczesna Marszałkowska jest martwa.

Nieco gorzej jest z produkcją przedmiotów powszechnego użytku, która musi czekać na powstanie nie tylko popytu, ale też i zdolności nabywczej społeczeństwa.

Jeżeli jednak nie wyczerpie się zbyt głęboko ludzkich zasobów w czasie pandemii to można liczyć na stosunkowo rychłe odrodzenie tej produkcji.

W najgorszej sytuacji znajdą się zakłady produkujące dla potrzeb zagranicznego przemysłu, w tej chwili tak funkcjonuje większość polskiego „wielkiego” przemysłu. Właściwie to już przestała funkcjonować, gdyż odbiorcy zagraniczni w większości też zahamowali produkcję.

Odrodzenie przemysłu powiązanego z obcymi firmami i w większości stanowiącymi ich własność będzie zależało i od powrotu koniunktury światowej i od decyzji centrum zarządzania poszczególnymi koncernami.

Ten stan skazuje zakłady w Polsce na oczekiwanie w dalszej kolejce na uruchomienie, lub na całkowitą likwidację.

Dla polskiej gospodarki jest to cios bardzo bolesny, ale też i spodziewany przy lada okazji, a nie tylko pandemii, gdyż poza stratami w wolumenie produkcji pozbawia też, bez możliwości jakiejkolwiek rekompensaty, wielkiej liczby miejsc pracy.

Zagraniczny pracodawca ma wytłumaczenie w postaci ograniczenia produkcji i wymaganiami swojego rządu utrzymania w swoim kraju produkcji kosztem zakładów filialnych zagranicą.

Wiele zależy od umów udzielających z reguły przywilejów obcym inwestorom natomiast ograniczających ich obowiązki.

 

Można z góry założyć że problem z odzyskaniem miejsc pracy pozostanie po polskiej stronie. I tu zachodzi pytanie czy tak liczny sztab urzędniczy na szczeblach wojewódzkim i centralnym poświęcił choć jakąś część uwagi na wyszukanie rozwiązań w takiej, nieuchronnie grożącej sytuacji z wielu różnych powodów?

Czy istnieje choćby taka koncepcja jak przejęcie zakładów o wstrzymanej produkcji i wykorzystanie ich dla potrzeb krajowych lub jakichkolwiek innych?

Z mocy prawa właściciel zakładu może dokonać grupowych zwolnień i zlikwidować produkcję, zatem obok sprawy zatrudnienia powstanie też problem istnienia warsztatu.

Czy istnieje możliwość wykorzystania jego potencjału produkcyjnego, w jakim kierunku i kto ma to zrobić?

 

Jestem przekonany że takich problemów powstanie w Polsce po zakończeniu rygorów epidemicznych sporo i nie ma mowy o możliwości podejścia do nich na zasadzie zastosowanej w dziewięćdziesiątych latach.

Żyjemy w zupełnie innych warunkach w których żaden rząd nie może pozbyć się odpowiedzialności za poziom zatrudnienia.

Rząd PiS’u dobrze o tym wie gdyż w odróżnieniu od swoich poprzedników troszczy się o zatrudnienie w Polsce, można wprawdzie zwrócić uwagę na pomyślną koniunkturę ułatwiającą zwiększenie zatrudnienia bez inicjatywy polskiej, a jedynie na zasadzie lokowania obcych zakładów filialnych, głównie dostawczych.

I to zjawisko jest przyczyną największych kłopotów jakie nas czekają po ustaniu restrykcji epidemialnych.

 

Jest też okazja do poczynienia zmian w systemie organizacji działalności przemysłowej w Polsce w kierunku rozwinięcia produkcji autonomicznej.

Pisałem niedawno też jak i wielokrotnie poprzednio o nieodzowności dokonania przekształceń naszej wytwórczości wykorzystując najnowsze zdobycze

Przeczytałem niedawno propozycje stworzenia polskiego przemysłu samochodowego, które spotkały się z „druzgocącą” krytyką ze względu na potrzeby ogromnego kapitału i równie wielkiego ryzyka konkurencji na światowym rynku i tak chyba posiadającym kolosalną nadwyżkę potencjału produkcyjnego nad popytem.

 

Wszystkie te uwagi i propozycje mogą stracić jakiekolwiek znaczenie wobec niewiadomej sytuacji po pandemii.

 

To co pewne w naszej sytuacji to potrzeby naszej gospodarki z rolnictwem na czele i dla zaspokojenia tych potrzeb w jak najwyższym stopniu krajową produkcją warto poświęcić czas i wysiłki.

Tym bardziej że przecież nie działamy w próżni, a możemy wyjść z naszych dotychczasowych osiągnięć, tylko że nadać temu odpowiednią skalę i zapewnienie bazy techniczno rozwojowej.

Jeżeli nie przegapimy szans jakie stworzy nowa sytuacja to możemy też i wejść na rynki światowe z polskimi produktami.

Jak na razie jednak musimy się skoncentrować na zwalczaniu zarazy co nie przeszkadza jednak temu żeby ludzie rozporządzający wolnym czasem w domowej izolacji nie poświęcili go poszukiwaniom najlepszych rozwiązań w wielu dziedzinach po zakończeniu pandemii.

Stoimy przed wielką niewiadomą naszych własnych losów w najbliższej przyszłości, możemy tylko przewidywać że świat po przeminięciu zarazy będzie inny niż dotąd.

Jest szansa na to żeby był znacznie lepszy, ale to zależy od naszej inicjatywy i woli walki, jeżeli uda się nam wyeliminować wszystkie strupieszałości ciążące ludzkości i równocześnie odeprzeć ofensywę zła korzystającą z naszych słabości, to możemy stworzyć nowy lepszy świat, z pewnością niedoskonały, ale przynajmniej bardziej ludzki i dający perspektywy rozwojowe.

Nad tym trzeba pracować już dziś.

Inne zapisy autora:

0

Andrzej Owsinski
Andrzej Owsinski

691 publikacje
0 komentarze
 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

 

Authorization
*
*
Registration
*
*
*
Password generation
334816