„w Sieci” porwań i handlu dziećmi – „Uważam Rze” trzeba niezwłocznie przejść „Do Rzeczy”, … .
26/01/2013
619 Wyświetlenia
0 Komentarze
4 minut czytania
…., skoro na samym tylko Śląsku co roku porywanych jest (bo to niestety na to wychodzi) ok. 1100 dzieci, to w skali kraju są to już liczby ok. kilkunastu tysięcy dzieci. (…)
(…) Niech właśnie może te trzy redakcje uwiarygodnią się w taki sposób że wszystkie podniosą ten temat i będą go drążyć niezależnie. Zobaczymy co z tego wyjdzie.
Jakkolwiek przytoczone liczby, moim zdaniem są mocno zawyżone, nie mniej jednak zjawisko to się nasila. Dzieci nie tylko giną na skutek porwań, ale giną na skutek brutalnych mordów, czy też tracą życie poprzez ewidentne zaniedbania wychowawcze. Są też przedmiotem handlu, jakkolwiek by te pojęcie nie tłumaczyć. (AS)
Zainteresował mnie komentarz Jana Pawła z dnia 26.01.2013 r. – pod notką Andy-aandy’ego pt. „Tygodnik Do Rzeczy: Wracamy! Niepokorni dziennikarze nie dali się skreślić”, którego tematyka jakkolwiek mającą niewiele wspólnego z treścią autora, ale proceder tam opisany znam z wielu relacji, jak też sam podejmowałem ten temat. I to na Śląsku. Takim spektakularnym porwaniem, aczkolwiek rodzicielskim, było uprowadzenie przez matkę, wspieraną przez adwokat Dziadkiewicz Święch z Sosnowca, pięcioletniej dziewczynki z przedszkola w Zwardoniu.
Myślę że oczekiwanie na podjęcie tematu, tak drażliwego, tak obnażającego polskie realia dotyczące postępowania z najmłodszymi obywatelami naszego kraju, nie znajdziecie ani w piśmie Jacka Karnowskiego, Pawła Lisickiego, czy Jana Pińskiego. Gwarantuję że tytuły te nie „będą go drążyć niezależnie”.
Jest to temat tabu. Wprawdzie piszemy iż te zjawiska dotyczącą Rumunii, Bułgarii, lub jakiegoś innego kraju. W Polsce, według „znawców przedmiotu” jest to sprawa marginalna, najczęściej związana z tzw. uprowadzeniami rodzicielskimi
Rzeczywiście „proceder nasila się i bardzo znaczący skok w statystykach nastąpił po otwarciu naszych granic”. Ale statystyki są również związane z tzw. „porwaniami urzędniczymi”, tj. przymusowym odebraniem dziecka z rodziny biologicznej, najczęściej na skutek donosu, w oparciu o Ustawę o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Na wniosek pracownika socjalnego, w asyscie policji i innych służb, można „wyprowadzić” dziecko z domu.
W nieznane.
O losie przymusowo odebranego dziecka, biologiczni rodzice często dowiadują się dopiero, kiedy to Sąd wydał postanowienie o umieszczeniu dziecka w pieczy zastępczej. Jednak nie zawsze. W sytuacji kiedy orzeknie że dobro dziecka przemawia za tym, aby rodzic nie miał styczności z dzieckiem, przez długi czas może go nie widywać.
Temat ten dotyczy ponadto zinstytucjonalizowanemu „handlowi dziećmi”, dziećmi przeznaczonymi do adopcji zagranicznych, przez różnego rodzaju organizacje i agendy trudniące się przygotowaniami takich adopcji. Nie jest tajemnicą że można wybrać, lub zamówić sobie takiego Jasia czy Małgosię, zapewniając sobie „przychylność” Ośrodka Adopcyjnego, bez znaczenia czy świeckiego czy też katolickiego.
Działające na rzecz tak szczytnego i zdawało by się nadrzędnego celu – jednoznacznie pozbawionego komercyjnego związku, dobrem dziecka handlują, czerpiąc korzyści nierzadko sięgające dziesiątków tysięcy złotych.
Proszę Jana Pawła który jak pisze– „już nie może czytać jak ludzie (niby wielcy, niezależni dziennikarze) zajmują się pierdołami a nie sprawami które decydują o bycie biologicznym tego Narodu”, o kontakt na adres mailowy – andrzej.slonawski@3obieg.pl, lub pocztę wewnętrzną. W przyszłym tygodniu będę na Śląsku, chętnie wysłucham „znajomego który zna tą sprawę z wiarygodnych źródeł” – tego tematu nie można „zbagatelizować”. Ten temat musi zostać podjęty.