16012018Nowości:
   |    Rejestracja

Huna w Starym Testamencie o.5 Zarys Historyczny cz.5


Obszary zamieszkałe przez Ariów-Słowian w Europie Środkowo-Wschodniej najmniej ucierpiały od kataklizmów, które przez tysiąclecia nawiedziły Ziemię.


Huna 300

Huna w Starym Testamencie, Materiały Zebrane, Zarys Historyczny cz.5.

Po II Potopie, który miał miejsce 10,3 tys. lat temu, to jest 8300 lat pne. Ariowie-Słowianie odbudowali strukturę i organizację Ariów od Iranu po Indie i od Europy Środkowej i Południowej po Azję Środkową, z centrum w Iranie, w Ziemi Ariów.

Wiele społeczności Ariów-Słowianin w Europie jak i tożsamych z nimi w Iranie i Indiach przetrwało wszystkie wcześniejsze kataklizmy jakie nawiedziły ziemię. Ariowie-Słowianie w Europie stanowili ludność genetycznie i językowo tożsamą z Ariami-Słowianami Indoscytami w Azji Środkowej oraz Południowej od Iranu po Indie.

Iran od tysięcy lat był zamieszkały przez Ariów. Za czasów księcia Ramy był kolebką Ariów, a po ostatnim potopie stał się centrum Ariów-Słowian w Eurazji.  Dlatego Iran starożytny nazywał się Airyan (Ziemia Ariów), a starsza nazwa Iranu to Ariyaramna (Ziemia Ariów Ramy).

Rasa biała słowiano-aryjska wywodząca się z Hiperborei około 112 tys. lat temu migrowała  na tereny obecnej Syberii i dalej do doliny Indusu (Saraswati), Europy i Kaukazu oraz  Sumeru, Egiptu i Etiopii z utworzeniem wszystkich wymienionych cywilizacji.

Rasa czarna wywodząca się Afryki Środkowej migrowała do obszarów Afryki Północnej – Etiopii, Górnego Egiptu oraz Eurazji – doliny Indusu, Iranu, Kaukazu i Kazachstanu.  Proces rozpoczął się około 53 do 55 tys. lat temu  i trwał do około 3 tys. lat pne. W tym czasie utworzyło się wiele różnych typów lub ras z mnóstwem znanych haplogrup DNA.

Rasa czarna która migrując z Afryki zasiedliła terytoria aryjskie w Azji i Europie była wypierana przez Słowiano-Aryjczyków do Afryki. Migracja czarnych następowała szczególnie po każdym z kilku potopów jakie nawiedziły ziemię w tym okresie. Po każdym potopie Słowianie wypierali sukcesywnie rasę czarną do Afryki, ale mutacje rasowe i genetyczne pozostały.

W trakcie odtwarzania struktur słowiano-aryjskich w Azji Środkowej doszło do wojny ze starożytnymi Chinami, rasą żółtą. Wojna ta zakończyła się zwycięstwem Słowian. W roku 5509 pne doszło do zawarcia pokoju Słowian z Chinami. Wydarzenie to dało początek datowania nowej ery słowiańskiej, od tego czasu zaczęto liczyć nowy rok słowiański od Stworzenia Świata w Gwiezdnej Świątyni, tak nazwano wydarzenie związane ze zwycięstwem i zawarciem pokoju. Wojna słowiańsko-aryjska z rasą żółtą została opisana w Awescie Weda na 12-tu tys. skór wołowych. Zwycięstwo Ariów-Słowian mad Chinami zostało odzwierciedlone w obrazach chińskich gdzie biały rycerz na rumaku razi kopią Smoka.

Według kalendarza słowiańskiego biorąc za podstawę rok 2011/12 upłynęło 7520 lata od Dnia Stworzenia Świata w Gwiezdnej Świątyni, początku nowej ery słowiańskiej, czyli nowego roku słowiańskiego, który przypada na rok 5509 pne, oraz 13020 lat od Wielkiego Ochłodzenia, poprzedniej ery słowiańskiej, czyli poprzedniego roku słowiańskiego, którego początek przypada na rok 11009 pne.

Biorąc pod uwagę Biblię, to nie określa ona jednoznacznie czasów przed Abrahamem. Rok początku Świata Ludzi czy też zakończenia kształtowania „nowego porządku” przez boga został obliczony w Konstantynopolu, przez tamtejszych mędrców kościoła na podstawie odczytania Biblii i przypada na rok 5509 pne, datę wyznaczono w roku 353.  Nie podano czy ta data określa koniec „stwarzania świata” czy też czas w którym powstał „nowy porządek świata”.

Najstarszą aryjską prowincją Iranu był Elam leżący na południu dzisiejszego Iranu, nad Zatoką Perską w sąsiedztwie Sumeru. Dlatego Elam w czasach najnowszej prehistorii pełnił rolę centrum Ariów-Słowian w Eurazji. Drugim centrum Ariów-Słowian w Iranie była Parta. Elam i Parta z biegiem czasu, w wyniku migracji ludów ościennych do Iranu, pełniły rolę ostatnich bastionów cywilizacji aryjskiej jaka odbudowała się na terenie starożytnego Iranu po ostatnim potopie.

Elam zamieszkiwał lud Sarmatów należący do Ariów-Słowin indoscytyjskich. Według historii starożytnej, Elam jest najstarszą cywilizacją zamieszkałą na terenie Iranu, której rozkwit według historii oficjalnej przypada na okres czwartego tysiąclecia przed naszą erą. Historia i cywilizacja Elamu jest porównywalna z historią i cywilizacją sąsiadującego Sumeru.

W wyniku ekspansji imperium akadyjskiego na Elam, około 1800 lat pne, król ludu Sarmatów z Elamu Lach/Lech (król, pan) Sarmata z Elamu wraz ze swoim ludem, z częścią Ariów-Słowian z Elamu i Party, wyemigrował na daleki północnozachodni kraniec dawnego Imperium Ramy, czyli do Ariów-Słowian północnych. Osiedlił się na obszarze dzisiejszej Polski i założył nowe Imperium, Słowiańsko-aryjską Lechię, Kraj Pana, Słowiańskie Królestwo Północy Sis. Centrum Ariów-Słowian z Elamu w Iranie zostało przeniesione nad Wisłę, w rejon Góry Ślęży, Łysej Góry, Wzgórza Lecha, Gniezna, Gdańska i Krakowa.

Obszary zamieszkałe przez Ariów-Słowian w Europie Środkowo-Wschodniej najmniej ucierpiały od kataklizmów, które przez tysiąclecia nawiedziły Ziemię.  Król Lach Sarmata, Patriarcha Lechii-Polonii a obecnej Polski, około 1800 lat pne, przybył wraz ze swoim ludem z Elamu na tereny dzisiejszej Polski. Elam stanowił południowy obszar Iranu dawnej Arii, sąsiadujący ze starożytnym Sumerem. Lach Sarmata zyskał uznanie starszyzny rodów słowiańskich i na wiecu słowiańskim został wybrany na króla. Lud Sarmatów z Elamu był ludem białym pochodzenia aryjsko-słowiańskiego spokrewnionym genetycznie i językowo ze Słowianami z północy. Lach Sarmata skonsolidował 12 plemion słowiańskich, co dało podwaliny pod państwo Lechitów-Sarmatów. Wprowadził nowe prawo oparte na Dekalogu oraz szlachetne normy i zasady. Drugi Patriarcha Lechii, wnuk Lacha Sarmaty, Król Lech I Wielki rozszerzył terytorium Lechii, wywodzącej swą nazwę od jego imienia, stworzył wielkie Słowiańskie Królestwo Północy. Imperium Lechii obejmowało obszar od Renu po Okę i od Adriatyku po Kaukaz. Stolica Lechii była wówczas w Gnieźnie. Imperium Lechii było III Imperium Ariów po I i II Aryjskim Imperium Ramy. Polska, Polacy oraz inne narody Słowiańskie i kraje regionu, a którzy zapomnieli o swojej tożsamości, spełniają przepowiednie i znaki Narodu Wybranego opisane w Biblii, są dziećmi prawdziwego Izraela.

Lechia, jako państwo Słowian pod różnymi nazwami widnieje na starożytnych mapach greckich i rzymskich, oraz w opisach starożytnych historyków. Oczywiście dopiero od czasów gdy ci historycy żyli, natomiast Lechia jako państwo istnieje od 1800 roku pne, a kraina Słowian od tysiącleci. Polska przez wiele narodów nazywana jest Lechią, według historycznego, słowiańskiego i przedchrześcijańskiego nazewnictwa.

Ariowie w starosłowiańskim znaczy; szlachetni z racji posiadania wielkiej wiedzy i kultury. Nazwa Słowianie wywodzi się od wyrazu ”słowo”. Wyraz ”słowo” pochodzi od morfemów; si-łow-wo, co sensualnie znaczyło; światło-chwycone/złowione-to; gdyż to co było dostrzegalne w jasności światła, było zarazem wiedzą, informacją. Nazwa rodziny słowiańskiej, czyli; Slowiani/Sloweni/Słowianie; pochodzi od owego światła jakie chwytali niegdyś w swoje słowa, uwięzili w wiedzy. Bowiem; słowian-in to si-łowia-an/in czyli światłości-łowca-on. Po części zapewne, dlatego, że byli jasnej karnacji, jasnowłosi, przybyli z gwiazd, ale przede wszystkim, darzyli szacunkiem stwórczą energię światłości. To byli myśliwi, łowcy światła w wiedzy, jaką zdobywali i zachowywali w swojej kulturze obficie mu poświęconej.

W greckim słowo “leh” jest źródłosłowem dla greckiego “lego”, które oznacza pierwotnie “zdobywać”, więc jednoznacznie kojarzy się z Lechią, a wtórnie oznacza “czytać” oraz “legis” to po prostu “mowa”; “lexi” (słowo). Nie jest przypadkiem, że Lechici nazywają się  Słowianami, co oznaczać może “Ci, którzy używają słów”, “Ci, o których się mówi”, albo nawet “Ci, co dali słowa”, słowo “Lechici” jest w grece i łacinie dosłownym tłumaczeniem nazwy “Słowianie”. Słowo “leh” oznacza też “wybrańca”, a “Lechia” to “Naród wybrany”.

Słowianie wyznawali religię zwaną Wedyjski Arianizm lub Wedyjskie Chrześcijaństwo, a Księgami Świętymi były słowiańsko-aryjskie Wedy, spisane pismem słowiańskim. Religia słowiańska była w harmonii z przyrodą, naturą i kosmosem, dlatego religię tą nazywa się Wiarą Przyrodzoną. Religia słowiańska należy do religii starodawnych, tak jak Hinduizm, oparta była na Dekalogu i wartościach, które później głosił Jezus.

W czasach starotestamentowych Hetyci (2000 pne), lud pochodzenia aryjsko-słowiańskiego, zamieszkujący Azję Mniejszą. Jako pierwsi na Bliskim Wschodzie wprowadzili przymierza oparte na Dekalogu. Wiele wieków później zastąpiły je przymierza babilońsko-asyryjskie, które miały już inną strukturę i innego ducha. Mojżesz również dużo później wprowadzał Dekalog wśród Hebrajczyków.

Hetyci pojawiają się w Biblii wielokrotnie. Na przykład czytamy, że Abraham kupił ziemię od Efrona Hetyty blisko Hebronu, jednym z oficerów w wojsku króla Dawida był Uriasz Hetyta, Salomon wziął sobie Hetytki za żony, aby przypieczętować stosunki handlowe z królami hetyckimi.

Jak na owe czasy w tamtym rejonie Hetyci byli humanitarnym ludem. Ich prawodawstwo przenika miłosierny duch, jaki cechuje później prawo Mojżeszowe. Podobne były traktaty, jakie zawierali z poddanymi sobie ludami. Taki dokument zamykały szczegółowe warunki, a także błogosławieństwo, w którym na świadka był wzywany Bóg. Kopię takiego przymierza umieszczali w świętym miejscu, skąd miało być co jakiś czas odczytywane publicznie, tak jak później w prawie Mojżeszowym (Pwt 31:11).

Przed I Potopem zachodnie i południowe obszary Europy były koloniami Atlantydy. Zamieszkiwała tam ludność galijska inaczej celtycka, natomiast główną część kontynentu europejskiego zamieszkiwała ludność aryjsko-słowiańska Mocarstwo Jonii powstałe w południowej Europie, zajmowało tereny północo-wschodnie obecnego obszaru Morza Śródziemnego, była to wcześniejsza kolonia Atlancka, która ogłosiła niepodległość. Były to obszary obecnej Grecji, Morza Jońskiego, Morza Egejskiego i Turcji. Społeczność Jonii powstała z wymieszania się ludności aryjsko-słowiańskiej z obszarów Europy i Azji z ludnością celtycką Atlancką, a językiem na tym obszarze był język joński, jest to starożytny język grecki.

Po dwóch potopach z dawnych obszarów Jonii pozostał półwysep i wyspy Grecji oraz obszary w Azji Mniejszej.  Przetrwała również pewna część ludności jońskiej i jej język. Ludność ta określana jest jako indoeuropejska ponieważ była wymieszana z ludnością aryjsko-słowiańską. To z tej ludności wywodzą się Grecy, Ormianie, Fenicjanie,  oraz Celtowie jońscy, którzy są przyrównywani do Greków Mykeńskich.

Ormianie jest to naród indoeuropejski zamieszkujący obszar  Zakaukazia i Wyżyny Arameńskiej oraz Azji Mniejszej. Ormianie to starożytny naród, mający 3000-letnią historię. Początkowo zasiedlili obszary zachodniej i południowej części historycznej Armenii, tj. tereny nazwane w późniejszym okresie Małą Armenią (obszary w Azji Mniejszej). Wyżyna Armeńska była zasiedlona od niepamiętnych czasów. Na tych terenach znana była technologia wytopu żelaza oraz prowadzono hodowlę koni .

Celtowie jońscy określani byli, jako Celtowie pasterze, Hyksosi i Izraelici. Celtowie pasterze osiedlili się w Palestynie, dlatego starożytna Palestyna nazywana była Celtia lub Galia, od Celtów którzy tam się osiedlili, i od nich wywodzi się nazwa Galilea. Starożytnym językiem w Palestynie był paleo-hebrajski, był to starożytny język grecki wywodzący się od języka jońskiego. Celtowie następnie najechali Egipt i okupowali go przez około dwa wieki, to wtedy została nadana im nazwa Hyksosi. Egipcjanie w końcu wyparli Hyksosów z Egiptu i wtedy została nadana im nowa nazwa, zostali opisani w Biblii jako Izraelici. Być może ich osadnictwo w Egipcie zaczęło się wcześniej, i jak podaje Biblia pobyt Hyksosów Izraelitów, czyli Celtów Izraelitów w Egipcie trwał czterysta lat. Celtowie Hyksosi Izraelici wywarli piętno na strukturze ludności egipskiej, zmieniając ją w kierunku celtyckiej. Badania genetyczne mumii faraona Tutanchamona świadczą, że posiadał on celtycką haplogrupę R1b.

Po wyjściu z Egiptu jakaś część Celtów Hyksosów Izraelitów pozostała w Palestynie natomiast główna część udała się w kierunku Azji Mniejszej a następnie do Indii. Celtowie pasterze migrowali również do Europy. O tym, że Celtowie Izraelici udali się do Indii świadczy między innymi to, że w Pakistanie który należał do Indii oraz w obok leżącym Afganistanie istnieje biblijne nazewnictwo, oraz ich najazd na Indie został zanotowany w historii hinduskiej.

Nazwa Hebrajczycy oznaczała ludności przybyłą do Kanaanu, która nie posiadała własnego państwa, prowadziła głównie koczowniczy tryb życia, nazywana była przez Kanaanejczyków Habiru/Hawiru w znaczeniu przybysze, obcokrajowcy, przechodnie. Widać to na przykładzie Abrahama, który został nazwany hebrajczykiem dopiero jako wędrowny przybysz w Kanaanie. Hebrajczycy była to ludność pochodzenia celto-greckiego i różnej narodowości emigranci asyryjsko-babilońscy, a także ludność pochodzenia aryjsko-słowiańskiego. Struktura tej ludności w różnych okresach zmieniała się.  Posługiwali się językiem paleo-hebrajskim, czyli starogreckim wywodzącym się od języka jońskiego.

Na obszarze Bliskiego Wschodu ludami pochodzenia aryjsko-słowiańskiego byli Sumerowie, Hetyci, Asyryjczycy, Lidyjczycy, Licyjczycy i Filistyni. W Arii od Iranu po Indie zamieszkiwała ludność aryjsko-słowiańska.

W okresie migracji ludów na Bliski Wschód przybyły ludy semickie z Półwyspu Arabskiego, Ludy te przejęły kulturę Sumeru i bazując na ludności aryjskiej stworzyły państwo Akadu,  następnie w jego miejsce z wymieszanej ludności powstały państwa Babilonii i Asyrii. Pojawienie się ludów semickich na Bliskim Wschodzie było początkiem końca cywilizacji Sumeru. Na obszarze asyryjsko-babilońskim językiem używanym był język akadyjski. Z biegiem czasu drugim językiem stał się aramejski, który za czasów perskich stał się głównym językiem Bliskiego Wschodu. Również nazwa Armenii używana w niemal wszystkich językach pochodzi od perskiej nazwy Armanestân i Arman znalezionych w staroperskich inskrypcjach. Nazwa ta pochodzi od nazwy jednej z graniczących z Persją prowincji, leżącej na terenie historycznych ormiańskich ziem, czyli ziem jońskich, ale prowincja ta została tak nazwana z uwagi na fakt, iż na znacznej jej części osiedlili się napływowi Aramejczycy. Z podobnych powodów Abrahamowi przypisano aramejskie pochodzenie, chodź osadnictwo aramejskie w obszarze Mezopotamii nastąpiło dużo później po czasach Abrahama.

Południe Kanaanu według Biblii zamieszkiwali Kenici, ludność wywodząca się od Kanaana syna Chama, oraz wprost od Kaina, bo tam osiedlił się Kain. Do tej ludności przeniósł się mieszkać Ezaw brat Jakuba, starszy syn Izaaka syna Abrahama. Kanaan zmienił nazwę na Edom, a Kenici zmienili nazwę na Edomici.  Edom po grecku znaczy Idumea, a Edomici to Idumejczycy. Chronologię tych zmian można przedstawić następująco: Kain-Kenici-Edomici-Idumejczycy-Faryzeusze.

W połowie II w. pne  Edom został podbity przez Judę Machabeusza, władcę Judy. Około roku 125 pne Judajska dynastia Hosoneuszy  przyłącza Edom-Idumeę do Judy dając Edomitom swoje obywatelstwo, obyczaje i wierzenia. Wtedy przestała istnieć Juda, natomiast powstało wymieszane żydowskie państwo znane jako Judea. John Hyrcanus, jeden z ostatnich prawdziwych Judajczyków zajmujących tron Judy, połączył dwa odrębne wrogie narody (Judę i Idumeę) w jeden konglomerat, “unię”, która faktycznie prowadziła do upadku Judajskiej dynastii. Kiedy włączał Idumeę do Judy, Hyrcanus nie wiedział, że stworzy gotową Piątą Kolumnę. To pogwałciło prawo Mojżeszowe, które zakazuje mieszania ras, i bezpośredni nakaz Abrahama by nie zawierać małżeństw czy przymierzy z Kananejczykami. Stworzył Edomitom (Idumejczykom) możliwość by udawali Judajczyków i pochodzenie od Dawida.

Z Biblii wynika, że rodzinny kraj Abrahama, on sam oraz jego krewni to byli ludzie biali, czyli wywodzili się z ludów indoeuropejskich jońskich lub aryjsko-słowiańskich zamieszkujących w Azji Mniejszej, Asyrii i Sumerze, a także w Palestynie, a nie z ludności semickiej czy żydowskiej. Abraham wyruszył do ziemi Kanaan z Ur w aryjskim Sumerze w podobnym okresie, kiedy z sąsiadującego z Sumerem Elamu, Lach Sarmata wraz ze swoim aryjsko-słowiańskim ludem udał się na północ nad Wisłę, na tereny obecnej Polski, do Słowian z Północy, do ludów Nieba Północnego. Król Lach zjednoczył 12 plemion słowiańskich i dał początek Wielkiej Dynastii aryjsko-słowiańskiego Imperium Lechii.

Mojżesz i biblijni Izraelici była to ludność pochodzenia celtyckiego, greckiego i różnej narodowości emigranci asyryjsko-babilońscy. Posługiwali się językiem paleo-hebrajskim, czyli starogreckim wywodzącym się od języka jońskiego.  W tym też języku został spisany Stary Testament zwany jako Biblia Hebrajska.

Przepowiednie i znaki Narodu Wybranego opisane w Biblii spełniają ludy aryjsko-słowiańskie. Jezus był człowiekiem białym, indoeuropejczykiem pochodzenia hebrajsko-słowiańskiego, czyli greko-słowiańskiego a nie żydowskiego.

Napisane przez:


Opracowanie Stan Rzeczy-Mieczysława Kowalskiego

 

Podziel się z innymi

Powiązane artykuły

Dodaj komentarz

Dodaj komentarz

 

312274